Daar zit ik dan: midden in de nacht. Met een splijtende hoofdpijn. Zo verschrikkelijk dat 2 paracetamol-met-cafeïne niet helpen en dat ik domweg niet kan slapen vanwege het feit dat zodra ik mijn ogen sluit, de pijn alleen maar helser lijkt te worden. Recht boven mijn linkeroog zit 't. De angst voor een nieuwe
tia houdt me wellicht ook wakker - ik weet 't niet...
Lief slaapt, gelukkig, wel en aangezien ik hem niet wakker wil maken met mijn gedraai en gezucht, ben ik hier maar even. Je moet toch wat als hoofdpijnende logger?
Hopen dat het zakt, dat is het enige wat ik nu nog kan doen. Gelukkig brengt Lief T. morgenochtend naar school, zodat ik er niet vroeg uithoef, als ik straks eenmaal slaap. Want daar ga ik nu nog steeds vanuit - dat ik straks slaap.
Hoofdpijn: ik word er altijd zo sjagrijnig van!
