Ik open mijn ogen en zie 07.43.
Ik sluit mijn ogen om ze gelijk weer te open: 07.43???? Ojeetje: ik heb me verslapen!
Snel uit bed, naar Thomas' kamer. Die zit lekker te spelen met zijn lego, zonder enig benul van tijd. Maar zodra hij hoort hoe laat het al is, springt hij op en gaat zich aankleden: 2 minuten later is hij klaar.
Ik kleed me aan terwijl ik brood smeer, voor zowel ontbijt als lunch, en Thomas' tas klaar maak. Geen tijd voor koffie.
Elf minuten nadat ik op mijn wekker keek, lopen we buiten. Ik nog half in slaap, Thomas vrolijk babbelend over van alles en nog wat. We staan net bij de bushalte als de bus komt (5 minuten te vroeg!!!), in de bus geef ik Thomas een boterham als ontbijt en zelf neem ik een pakje sinaasappelsap, want ik moet toch iets drinken. Ik snak naar koffie!
Twee minuten later is de boterham op en zijn we op het station, vóór ons staat lijn 2: die moeten we hebben! De chauffeur denkt er echter anders over: met de deuren nog half open trekt hij op en Thomas rent met de bus mee. De chauffeur kijkt niet in zijn spiegels (of heeft een nieuwe bril nodig) ziet Thomas volledig over het hoofd en rijdt hem bijna aan als hij een bocht maakt. Ik grijp Thomas vast en trek hem naar me toe.
De chauffeur keurt ons geen blik waardig en trekt hard op: ik zie mensen vallen in de bus. Ik ben blij dat we die gemist hebben. Die man is levensgevaarlijk!
Uiteindelijk komen we precies om kwart voor 9 op school aan, de les is nog nèt niet begonnen....

En toen had Moeders wel een bak koffie verdiend!