Gistermiddag, zo rond een uur of half zes. Thomas en ik hebben ons net op de bank geïnstalleerd voor de dagelijkse portie kinder-TV als Thomas bedenkt zich dat zijn computer nog aanstaat en hij vliegt naar boven. Een klap, een hoop gerommel en nog meer geschreeuw klinken uit de gang: ik geloof dat ik nog nooit zo snel ben opgestaan, dat mijn gedachten nog nooit zo snel zijn gegaan: ojee, als hij maar niets gebroken heeft! Waar is zijn verzekeringspas - in mijn tas. Waar is de telefoon - 112 bellen als het nodig is.
Blinde paniek en een kop vol zorgen maken zich van mij meester.
Ondertussen ben ik bij Thomas gearriveerd, die ik -hoe is het mogelijk- opvang in zijn vrije val naar beneden. Als een aapje klemt hij zich aan mij vast en begint hartverscheurend te huilen.
Eenmaal terug op de bank voel ik voorzichtig zijn ledematen af. Zijn linkerbil doet zeer, zeg hij. Er valt nog niets op te zien, maar dat is waarschijnlijk een kwestie van tijd. Na een kwartier lekker bij moeders te hebben uitgehuild, haalt hij zijn neus op en verklaart 'dat het nu wel weer gaat'. Grote vent!
Het is niet te zeggen wie er harder is geschrokken: Thomas of zijn moeder...