Toen we in het feestcentrum aankwamen was nog geen van de genoemde attraties actief, terwijl het programma toch echt aangaf van 12.00 tot. Thomas in tranen en zelfs zoeken naar een nieuw Smurfenboek deed zijn gezicht niet in een lach veranderen, wellicht had het feit, dat we er geen konden vinden die hij nog niet had, ook meetelde.

Er moest gesnoept worden, dat snapte ik ook wel. Dus wij getweeën naar de good old Hema voor gebak-met-fristi (in mijn geval ijsthee): dat doet altijd wonderen!
Dan maar even winkelen: eindelijk een klamboe gekocht (blijkt bij thuiskomst echter 1-persoons te zijn en niet tweepersoons - grmbl) en nieuwe, steviger, haakjes voor het gordijn van het zolderraam.
Ondertussen was de stad volgestroomd met uitgelopen wandelaars. Niet om iemand te schofferen, maar ik wil toch echt wel even kwijt dat de meesten zich gedragen als honden! Kijken niet uit, steken domweg over, dringen voor.
Eentje maakte het wel heel erg bont: Thomas en ik zaten van een tweede drankje te genieten op een terras. Ik moest even naar de wc. Kom ik terug, zit er een wildvreemde op mijn stoel en zegt: "U kunt zeker wel samen met uw zoon op 1 stoel, hè?"
Pardon??
"Ja, ik heb tenslotte net 50 km gelopen."
Pardon??? Ik tel tot 10, nogmaals tot 10, en dan word ik in ieder geval zo rustig dat ik mijn stem in bedwang kan houden: "Volgens mij heeft niemand u gedwongen om die 50 km. te lopen. Ik wil dus nu graag weer zitten, alstublieft."
Het publiek om ons heen reageerde verschillend, waaruit je duidelijk kon opmaken wie er wandelaar was en wie niet. De 50km-kanjer verloor, hij stapte op en liep mopperend en met een boos gezicht weg.

Kijk, ik had best met Thomas op schoot willen gaan zitten. Daar gaat het niet om, maar het domweg aannemen en dan ook nog eerst gaan zitten, terwijl Thomas had gezegd dat 'mijn mamma daar zit', dat vond ik zo arrogant, zo brutaal dat ik gelijk de kont tegen de krib gooide! Het appeltje valt echt niet ver van de boom!