Met een vergenoeglijke glimlach kruipt hij bij me op schoot. Hij heeft sterren in zijn ogen als hij me aankijkt en zegt: "Spannend, hè?". Ja, spannend.

Even ervoor heb ik CD1 van 3 in de DVDspeler geschoven en de tune van Floris galmt uit de boxen: harder, harder! Hij beweegt op mijn schoot alsof hij op een paard zit: Hup paard, hup! Aanvallen! Pak ze, pak ze!!
Hij gruwt bij het idee dat Floris gewond is, juicht als Lange Pier languit in de modder ligt en de sergeant in de slotgracht belandt en durft niet te kijken als de Koperen Hond op punt van afschieten staat: hij houdt zijn handen door zijn ogen maar kijkt tòch; door zijn vingers. Dat het zwart/wit is, ziet hij niet eens. Pas als ik er iets over zegt, bemerkt hij het ook. "Is dit al zo oud?". Ik vertel hem dat ik ongeveer even oud was als hij nu toen Floris voor het eerst op tv kwam. "Wauw! Dat is eeuwen geleden!!".

We kijken drie-en-een-halve aflevering samen, dan voel ik dat hij in slaap is gevallen.