Max Velthuijs, de schrijver/tekenaar van de Kikker-boekjes was vanmiddag in de stad. In café Lux zou hij komen, met dia's en boeken en wat al niet meer. Dat leek ons echt iets om met Thomas heen te gaan. En Thomas stond al te springen bij de voordeur: of we maar even op wilden schieten. Want zoals elke kleuter is hij dol op die boekjes. De eerste Max Velthuijs kreeg hij vlak na zijn geboorte van een tante: "Klein mannetje vindt het geluk". Een symbolisch boekje voor ons; een kraker voor hem, want hij leest hem nog altijd met veel plezier. Een paar maanden geleden kwam ik er nog een tegen over Klein Mannetje en ik heb geen moment getwijfeld om die ook voor hem in huis te halen.

En vanmiddag zou hij dan naar 'de meneer van Kikker' gaan. Zou. Ja, zou. Want we waren 'te laat'. Het was nl. geen inloopmiddag maar een heuse lezing met een orkest erbij en nog ene flinke toegangsprijs op de koop toe. Dat hadden ze ook wel wat beter in de krant kunnen zetten: daar leek het of het gewoon een inloopdag was, je kent het wel: handtekeningensessie enzo... Tranen dus, tranen met tuiten. En hoe konden we hem anders troosten dan een Kikkerboekje te kopen?! Hij mocht 'em zelf uitkiezen: "Kikker is verliefd".
Niet omdat de inhoud wel wat leek maar vanwege de kaft: die is nl. roze...