Thomas heeft zijn mond open vanaf het moment dat ik mijn gezicht liet zien. Vanmorgen zat hij uitgebreid met zijn boerderij te spelen: een goed begin van de dag. Het vervolg laat enigszins te wensen over zodat ik -tegen de tijd dat ik beneden zijn brood sta klaar te maken- al een vage hoofdpijn voel opkomen.
Een halfuurtje later, als we samen aan tafel zitten, kruipt Thomas enigszins bij mij op schoot, geeft me een dikke knuffel en zegt: "Zo! Daar knap je wel van op, hè?"