Als Thomas' klas naar buiten komt, zie ik al het gezicht van zijn juf dat erweer iets mis is gegaan, vandaag. "Het ging eigenlijk de hele dag goed", zegt ze, "alleen heeft-ie wijdbeens in de gang staan plassen".
Thomas zit beschaamd op zijn stoeltje. Behalve zijn juf en ik komt ook de remedial teacher een kijkje nemen. Ze maken er een enorme toestand van dat hij 'expres' heeft staan plassen in de gang. Ik heb mijn vraagtekens, want ik weet dat Thomas het vreselijk vind als hij in zijn broek plast. Iedereen bemoeit zich ermee tot ik Thomas bij de hand neem en aan hem vraag wat er nu eigenlijk gebeurd is. En mijn vermoeden wordt bevestigd: onderweg naar de wc kon hij het niet meer houden, en in plaats dat hij dan doorrent naar de wc, verstijft hij. Dat overkomt hem thuis ook wel eens als hij overvallen wordt door de natuurlijke drang: hij blijft dan stokstijf staan om alle energie op te kunnen brengen om te stoppen met plassen, wat natuurlijk niet lukt. De remedial teacher meent echter dat er meer achter zit en vraagt door en door. Ik ben het zat en neem Thomas mee naar huis.
Zijn ze nu helemaal bedonderd! Het moet al erg genoeg zijn voor zo'n kind, en om hem dan gelijk maar van kwade opzet te betichten gaat me echt te ver!!