"Ieeeeh! Het spookt!", zegt Thomas als er een geluid klinkt wat hij niet thuis kan bregen. "Ga gauw kijken!"
Het is een deur die boven staat te klapperen doordat ik de schuifpui open heb gezet. Maar Thomas is ervan overtuigd dat het een spook is. "Ga jij maar eens kijken, dan.", zeg ik en hij stuift de gang op. De deur naar de trap naar beneden doet hij open. "Ik zie niks."
Dat dat niet zo raar is als je op zoek bent naar een spook, laat ik maar onvermeld. Net als Thomas weer binnenkomt, klappert de deur weer... en hij slaakt een gilletje "Hij zit boven!"
Ik besluit dat dat gegriezel eigenlijk wel heel erg leuk is en ga met hem mee naar boven. Ik vraag hem de deur van onze slaapkamer dicht te doen (want die staat te klapperen) maar net als hij daarbij is, slaat de deur dicht. "Zie je wel, een spook!! Een echt spook! Hij wil niet dat we hem zien!"
En dan: "Jij bent een heks, spoken zijn bang voor heksen; je moet 'em, wegjagen!" En met Thomas, verscholen achter mijn benen, loop ik naar onze kamer. Op dat moment laat de wind het gordijn klapperen en ik dat menneke -die nog achter de deur zat en dat dus niet kon zien - bijna achter me horen rillen.

Pas als ik het raam dicht doe, word het tijd dat hij wijzer wordt gemaakt maar de oplossing van het mysterie is kennelijk minder interessant dan het mysterie zelf: "Mag ik nu met water spelen?"