[ links]   []   [archief]   [index]

[<<<] [Project 0] [>>>]

"Polderpraat bij Munnikenmolen"

Polderpraat bij Munnikenmolen
Leidsch Dagblad, 270503
Molenaar Cees Borreman (67) denkt anders dan de genodigden en notabelen van Leiderdorp. Burgemeester Zonnevylle proost op de restauratie van het gemeentelijk monument: de Munnikenmolen. De burgervader denkt aan subsidie voor aanpassing van het landschap rond de herstelde molen, de molenaar ziet zijn jeugd voorbijtrekken. Borreman zet de vang in beweging en voert dezelfde handelingen uit als zijn vader in 1934 en zijn grootvader rond 1870.
De Munnikenmolen aan de Persant Snoepweg draait na twintig jaar weer in de achtertuin van molenaar Cees Borreman. Molenmaker Verbeij uit Hoogmade heeft een prachtig staaltje vakmanschap geleverd. De enige echte molen waarvan de gemeente Leiderdorp eigenaar is, heeft weer wieken die gezien mogen worden. Niet alleen de negentien meter lange roeden uit de draaias zijn vervangen, ook voor de rest is er aan de molen het nodige vertimmerd en geverfd.
De komende tijd moeten scheprad en schepradkamer nog onder handen worden genomen. Pas dan heeft de molen weer zijn oude functie: het overtollige boezemwater uit de Dwarswetering malen. Borreman wil dat geluid van stromend, spetterend water maar wat graag horen. Zijn grootouders leefden in het huisje naast de molen met tien kinderen, zijn ouders met drie.
Hij is er geboren en getogen. De bedstee was zijn wieg. Van daaruit moet hij de eerste keer de wieken hebben zien draaien. Kraaiend van plezier. En zo is de molenaar nog steeds. Zelfs het bord op de voorgevel geeft aan hoe hij zich hier voelt. 'Al is mijn huisje nog zo klein, mijn grootste vreugd is hier te zijn'.
De molenaarswoning is inmiddels eigendom van Cees Borreman. ,,Gekocht in de tijd dat de gemeente Leiderdorp niets om molens en molenaarshuisjes gaf,'' zegt hij fijntjes. ,,Het is goed onderhouden - kijkt u maar. Precies groot genoeg voor mij.'' Naar zijn mening heeft de gemeente veel te lang gewacht met de restauratie van de molen, maar ach, op een feestelijke dag als deze wil hij niemand iets verwijten.
De geschiedenis van de Munnikenmolen gaat terug naar 1566. Tussen water, riet en oneindige weiden werd een molen neergezet. Toen die in 1834 totaal was versleten, is hij op dezelfde plek herbouwd. In 1890 gebeurde dat nog eens, omdat de molen een jaar daarvoor door een brand was verwoest. De molen is steeds hetzelfde gebleven, de omgeving is ingrijpend veranderd. Borremans jeugdvriend, Rein van der Zwan, herinnert zich nog het uitgestrekte land. Polderpraat. ,,Je zag niets aan de horizon. Het waren mooie tijden. Klooien met bootjes, winters met schaatstochten, vissen, de kinderen die in het water vielen aan hun nekvel omhoog trekken. ,,We hebben hier een moordjeugd gehad. Toen de eerste huizen verschenen schrokken we ons rot.''
Cees Borreman is aan alles gewend. Het is hier in vergelijking met vroeger nooit meer stil. Verkeer raast naar de A4 of komt bij de molen het dorp binnen. De achteruitrijdende vrachtwagens bij de bouw van de HSL-lijn laten zich goed horen. ,,Toch is het hier nog mooi bij de steiger.'' Met de rug naar de brug tuurt hij de Dwars af. De kikkers kwaken niet van de honger, maar van levenslust en paringsdrang. Daarboven staat de zon ze bruin te bakken. ,,Japanners stoppen hier altijd. Ik leid ze rond en ze mogen hier alles fotograferen. Dit is geschiedenis.''
Ook burgemeester Zonnevylle zegt in zijn toespraak trots te zijn op dit stukje cultureel erfgoed van Leiderdorp. Hij onthult aan de Persant Snoepweg een informatief bord met wat details over de Munnikenmolen. De molen van Leiderdorp lijkt definitief op kaart gezet. Maar of hij er altijd zal blijven staan is voor Leo Endedijk van de vereniging De Hollandsche Molen nog de vraag. Ook hij wil niet rottig doen op zo'n mooie dag. Toch is hij niet tevreden over de omgeving. ,,Een molen moet strak tegen de hemel staan. Een molen heeft vrijheid nodig. Het is hier te onrustig, te veel bomen rondom. Bomen die letterlijk de wind uit de zeilen van de wieken nemen. Een molen verplaatsen is niet moeilijk meer. In Alkmaar heb ik een mooi voorbeeld van een ingeklemde molen die een eindje verderop is neergezet. Ik zegt het voorzichtig: op termijn zou dat een serieuze optie kunnen zijn.


[naschrift van Gien: Deze molen is sinds jaar en dag in mijn familie van moeder's kant in bezit. Als kind ben ik er een aantal maal geweest, toen stond ze nog in de polder. Mijn opa is er geboren, als 1 van de 10 kinderen waarin in het artikel aan wordt gereferreerd. Deze molen en de restauratie ervan zijn voor mij ook van persoonlijk belang]