[ links]   []   [archief]   [index]

[<<<] [Project 0] [>>>]

Grenssteen pronkstuk Bocholtz

Grenssteen pronkstuk Bocholtz
Limburgs Dagblad,
Op de viersprong Heerenpaalsweg in Bocholtz werden gisteren een eeuwenoude grenssteen en een gietijzeren kruis onthuld. Een en ander gebeurde onder een straffe westenwind en onder toeziend oog van verschillende hoogwaardigheidsbekleders.
Het heeft meer dan drie jaar geduurd, maar de grenssteen die in het voorjaar van 2000 door Bocholtzenaar Hans Hermans op bedrijventerrein Avantis tussen het puin werd gevonden, staat eindelijk op de plek waar hij een aantal eeuwen terug werd neergezet. Nou ja, het scheelt misschien een paar honderd meter, maar toch. De steen werd gisteren samen met een gietijzeren kruis in de buurt van grenspaal 212 in de buurt van Bocholtz onthuld.
Het oorspronkelijk houten kruis, dat als herkenningspunt voor wandelaars en mijnwerkers diende, werd aan het eind van de tweede wereldoorlog kapotgeschoten. Ook de ijzeren uitvoering die Guus Herbergs 35 jaar geleden op de plek neerzette bleek niet het eeuwige leven te hebben. Vandaar dat heemkundevereniging De Bongerd besloot een nieuw exemplaar te laten maken.
De vinder van de steen had vrijwel meteen in de gaten dat het om een waardevolle vondst ging. ,,Omdat ik geen slapende honden wakker wilde maken, bedekte ik de steen met puin en plaggen. Thuis dook ik meteen in de boeken. Daar ontdekte ik dat de piramideachtige steen een eeuwenoud drielandenpunt aangaf. Bovendien zijn de meeste grensstenen vierkant.''
Op de plek waar de steen oorspronkelijk heeft gestaan grensden vroeger het Land van Rode, hertogdom Gülick en de Freie Reichsstadt aan elkaar.
Er gaan stemmen op die beweren dat de vondst van de grenssteen geen toeval kan zijn. En daar zit Math Klinkers van De Bongerd best mee in zijn maag. ,,Sommige mensen denken dat wij de steen op de plek hebben neergelegd, zodat iemand hem daar zou vinden, maar dat is beslist niet waar.''
De Simpelveldse heemkundevereniging die zich in het begin over de steen ontfermde, is maar wat blij dat driehoekige kwartsiersteen niet in een of ander stoffig Duits museum terecht is gekomen. ,,Het is een heel getouwtrek geweest, maar uiteindelijk hebben wij als vereniging de knoop doorgehakt en werd besloten de steen op de oorspronkelijke plek terug te zetten. Daar waren ze in Aken niet blij mee. Je kunt je de boze gezichten bij onze oosterburen wel voorstellen. Ik kan dat best begrijpen. De uitgehouwen adelaar op de steen is immers het beeldmerk van de Freie Reichsstadt Aachen''
Omdat alle archeologische vondsten in Maastricht moeten worden gemeld, heeft de steen drie jaar in de opslag van Bonnefantenmuseum gelegen.
Ook het Heerlense Thermenmuseum had de steen graag in haar collectie opgenomen. Het museum mag blij zijn dat de kei in Nederland is gebleven, ook al is het een grensgeval.